डॉ0 हरि नाथ मिश्र, अयोध्या (उ0प्र0)
मीत
(मित्र)
विपदा काल काम जे आवै। साँचा मीत उहइ कहलावै।।
साँच मीत बस उहवै भाई। गूढ़ रहस जे रहइ छिपाई।।
करै प्रचार मीत जस-कीर्ती। दिग-दिगंत जहँ तक रह धरती।।
तजै न साथ-संग केहु भाँती। जरै-बुते जस दीपक-बाती।।
नहिं कोउ राग-द्वेष दोउ मीता। तजहिं न सँग बरु जग विपरीता।।
लगै चोट इक रोवै दूजा। रँग बदलै जस लखि खरबूजा।।
जीवहि सँग माया लिपटानी। जानउ इहवै मीत-कहानी।।
जाको मिलै मीत जग साँचा। तासु भागि उत्तम बिधि राँचा।।
करै मीत मीत सेवकाई। सेवा-भावहि होय भलाई।।
दोहा-कृष्न-सुदामा मित्रता, जानै जग-संसार।
चिउड़ा लइ मुट्ठी भरै, संपति दीन्ह अपार।।







